Mahçuptuk kendimize. Çünkü, biz bu zamanın insanı değildik. Yersiz, hevessiz, çatısız bir barakaya sığdırıldık. Kayıp bir gezegenin varlığında doğmalıydık. Kuşkusuz, sessiz ve kimsesiz... Kirpiklerimiz yalnızca uykunun boşluğunda göz altlarımıza değmeliydi. Olmamalıydık ya da doldurmalıydık kendi kabımızı. Uçsuz boşluklar zihnimizi daraltıyor. Aslımızı kaybetmek üzereyiz. Bulutlar bu kadar uzak olmamalıydı.